پای مرغ برای جوش خوردن استخوان

قدیم ها پای مرغی که می فروختند، اینقدر آشغال نبود!
الآن پای مرغ هایی که در همهٔ شهرها فروخته میشه، سه تا عیراد اصلی داره، که ارزش اون رو از بین برده، و به سلامتی مردم میتونه ضرر هم بکنه.
یکیش اینه که در پنجهٔ پای مرغ زخم و التهاب هست و علت اون هم اینه که در مرغداریها نمیخوان برای تمیز کردن سطح زیرپای مرغ ها کارگر بگیرند و براش حقوق برهند! مرغ ها هم به اجبار، همیشه در روی مدفوع خودشون راه میرن، که بالاخره آمونیاک مدفوع باعث زخم پنجهٔ اون میشه. اگه اون زخم رو بریده و جدا کنید، گوشت زیر زخم پر از مادهٔ التهابی هست که برای بدن ضرر داره.
دومین عیراد اینه که در کشتارگاه های مرغ، پس از اینکه گردن مرغ را بریدند، فرصت نمیدن خون مرغ بیرون بریزه و تموم بشه. زود سرش رو جدا میکنند و ذبح مرغ های دیگر رو شروع میکنند که به این طریق، کار بیشتری در یک روز انجام بدهند و پول زیادی بدست بیارن! به این دلیل، در قسمتهای مختلف گوشت مرغ، تکه های قرمز و رگهای سیاه پر از لختهٔ خون دیده میشه که خوردن این مواد برای بدن ضرر داره، بخصوص به کبد و طحال. حدود یک سوم پای مرغ ها هم رنگ قرمز دارند که همون خون های لخته شده هست.
سومین عیراد این پای مرغ ها در بازار، شکسته بودن استخوان ساق پا هست و علت شکستنش هم اینه که در کشتارگاه های مرغ، موقع سربریدن اونها، اول از همه، تمام مرغ ها رو از قسمت پاهایشان به یک گیرهٔ مخصوص می بندند و سپس یکی یکی شروع به بریدن سر اونها میکنند. الآن حدود بیش از بیست سال میشه که این کشتارگاه ها میخوان کارگر کمی داشته باشند و پول جیب شون زیاد خرج نشه، به عوض هر سه چهار تا کارگر، یک کارگر میکیرند که سربریدن مرغ ها رو انجام بده. در این صورت، کارگر مجبور میشه کارها رو با سرعت خیلی شدید انجام بده، و برای باز کردن پای مرغ ها از گیره، فرصتی نداره و مرغ ها رو از گیره خیلی محکم میکشه تا جدا کنه، که در این صورت استخوان ساق پا میشکنه! تکه های خورد شدهٔ استخوان اگه به معده و روده بره، خراش ها و زخم هایی رو در اونها بوجود میاره که به مرور زمان باعث بروز بیماریهای گوارشی میشه، حتی برای بچه ها.